IM BETTER NOW!!!:)

Okay na ako. :))) Siguro hindi pa yung okay na okay talaga pero mas okay na ako ngayon. Ang sakin lang, kaya ko naman ng wala yun. May oras na naiisip ko parin, syempre. Ang sakit sa puso. Ang bigat sa loob. Pero iniisip ko nalang na hindi siya worthy. Yung dating siya na nakilala ko, yun yung sobrang worthy at taong nagustuhan ko. Pero yung siya ngayon, sobrang ibang iba. Binigyan niya ako ng rason para bumaba at magiba yung tingin ko sakanya. Hindi ko inakala na magiging ganun. Hindi ko alam kung nasaan na yung kilala ko dati. Yung sobrang simple, down to earth at respectful na nakilala ko. Ang laki ng pinagbago niya. Sobrang laki. Pero kahit gusto kong itanong kung anong nangyayari sakanya, wag nalang siguro kasi siya naman yun. Ginusto niya yun. Masyado na siyang masaya ngayon. At magiging masaya nalang rin ako para sakanya. May rason si God kung bakit nasaktan ako ng ganito ngayon. Life goes on. People come and go. Mayroon lang talagang mga tao na di ka iiwanan at pansamantala lang. :)

ANG SAKIT. ANG SAKIT SAKIT.

Pangalawang beses na tong nangyayari sakin. Bakit ganun? Bakit ako? Bakit laging ako nalang!!!! Gusto kong magalit. Gusto ko magmura. Pero hindi ko kaya. Parang nagcrash yung mundo ko. Sobra sobra. Ngayon ko lang ulit naramdaman yung ganitong klaseng sakit at bigat ng loob. Pinipilit kong sarilinin nalang kasi ayokong pati sila malungkot para saakin. Sinasarili ko kasi alam kong kapag sinabi ko sakanila magbreakdown lang ako. Ang sakit ng mata ko. Kusa nang pumipigit sa sakit. Ganito pala yun no? Lagi akong nakatulala tapos bigla nalang akong maiiyak. Weird no? OO!!!! Ang hirap pigilan ng iyak at bigat sa loob. Mas gusto ko pang lagi akong tulog para kahit dun manlang mawala sa isip ko. Gusto ko munang mawala. Tapos babalik ako kapag okay na ako, nakalimutan ko na o makalimutan ko nalang lahat lahat. Kung pwede lang yung ganun. Mas okay na tahimik lang ako kaysa lokohin ko sarili ko na masaya ako kahit yung totoo, sobrang hindi. Pipilitin kong kayanin to. I have my words. I wont let this ruin me. I will be fine, soon. 

PS: Maraming nagtatanong sakin kung ano nangyari at bakit. Soon, sasabihin ko sainyo. Hindi ko kasi kaya eh naiiyak lang ako lalo :(( Goodbye~

AM I NOT WORTH IT?

Ang daya daya mo. Sobrang daya mo. Hindi ko alam na dadating sa point na to. Ang sakit. Nung nabasa ko yun, tumulo agad luha ko. Hindi ko alam na ganyan pala. Sobrang unfair mo. Sobra sobra. Ang tagal ko ng di nararamdaman tong ganitong bigat ng loob at sakit. Ngayon lang ulit. Sobrang sakit. Parang biglang nasira yung mundo ko. Yung pangarap ko. YUNG TIWALA KO. Ang sakit sakit na ng mata ko kakaiyak. Ayoko umiyak pero kusang nagbbreakdown yung sarili ko. Ayoko na. Gusto kong mawala. Gusto ko magkaamnesia. Gusto ko magising na sana hindi totoo.. nasa bumalik dun sa mga araw na okay pa. Ang sakit. Hindi ko kaya :( 

Yung pagkagising ko, pangalan niya nasa twitter notification ko. UNEXPECTED. Kasi two months na kami hindi naguusap. Walang pakiramdaman. Walang kahit ano. Hay. Sobrang miss na miss ko na siya talaga. Hindi enough yung words para masabi yung pagkamiss ko. Ngayon lang ako nakamiss ng ganito. Grabe pala. :( Hindi ko alam kung bakit biglang nawala yung communication. Busy siya? Pero sembreak niya. Hindi ko alam. Nakakaiyak. Dati nagkukulitan kami tapos sabi niya ng pabiro one month di niya ko kakamustahin. Tinanong ko kung kaya niya, titiisin daw niya. Pero joke lang daw kasi hindi niya kaya. Pero ngayon, two months na. Akala ko sa biro lang niya kaya. Pero tinotoo nga niya. Higit pa. Bakit siya ganun. Umaasa nalang ba ako. Pero iniiwasan kong isipin na baka wala na nga talaga. Kasi parang ang hirap tanggapin. Huhu. Kahit maraming rason o bagay yung pwede kong isipin na wala na talaga. Nagstick parin ako dun sa konting pagasa na meron parin. Pinanghahawakan ko nalang yung mga sinabi niya sakin dati. Sana… Sana may reason siya kung bakit. Hinahayaan niya ko makafocus sa studies? Parang hindi naman okay yung reason na yun. Eh pano ako makakafocus kung lagi ko rin naman siya naiisip. Huhuhu miss na miss ko na siya. Ang tagal ko na siya hindi nakikita. Kamusta na kaya yun. Hay. Two months na bigla nalang nawala tapos siya parin? Oo, siya parin. Siya lang. :(

Long time no blog. Wala rin naman akong maiblog eh :( 

I’m just waiting for you to notice me.
HAHAHAHA OOOPS

May napapansin talaga ako sa Tourism 1A. Guy syempre hahaha may similarities kasi sila nung taong gusto ko kapag nakatalikod siya. Kaya likod yung tawag ko sakanya. Kapag nakikita namin siya sa lobby o kaya hallway ng CEU tinatawag ako ng mga blockmates ko. Lagi ko siyang nakakasabay sa jeep kapag pauwi. Pero walang pansinan. Hahaha Kanina paalis na yung jeep tapos sumakay pa siya kasama yung kaibigan niya sa pinakadulo. Eh nasa kabilang side ako ng jeep kaya lumipat ako sa side niya para di niya ko makita. Nahihiya kasi ako. Hahaha! Dalawang tao yung nasa gitna naming dalawa kaya tingin ko safe Hahahaha! Pagdating sa kapitolyo, bumaba yung dalawang nasa gitna namin kasama yung kaibigan niya kaya magisa nalang siya at wala ng tao sa gitna namin space nalang!!!! Waaa!!! Gusto ko na bumaba kasi nahihiya talaga ako tapos lumilingon lingon pa siya. Pero hindi ko nalang pinapansin nakikipagusap nalang ako sa kasama ko. Nung nasa tapat na ng robinsons yung jeep. Baba nalang ako eh!!! Bababa nalang!! Ingat na ingat ako bumaba tapos bigla ba naman akong nauntog. HUHUHUHU napakashunga ko talaga. Baba nalang ako nauntog pa ko sa harapan niya. HUUHUHUHU Gusto ko na talaga magpalamon sa lupa. Pulang pula ako sa hiya pero yung kasama ko tinawanan pa ko. Sobrang nakakahiya talaga >””””””< 

PERO OKAY LANG. HINDI KO NAMAN TALAGA CRUSH YUN EH. WALA LANG. NAPANSIN KO LANG SIYA KASI ANG LINIS NIYA LAGI. PLUS EYEGLASSES NIYA. DAGDAG POINTS, PRESENTABLE TINGNAN. HAHAHAHA PERO WALA LANG :) Si ano parin kasi eh, forever and always  :( *wow maisingit lang* HAHAHAHHAHA! BYE 

I hate when people say “You don’t need him,” because they are right I don’t need him, but I want him more than anything and that is infinitely worse.

Hindi parin ako okay. Ang bigat sa pakiramdam na naiwala ko yun. Huhuhu ngayon lang talaga ako naging ganito. Bakit sa lahat ng mawawala ko yun pa. Pwede namang ibang gamit ko nalang. Ang alam ko umuwi pa ako nung thursday na suot ko yun. Pero nung friday morning papasok na sana ako kaso hindi ko makita. Nalate na ako’t lahat hindi ko parin makita. Naiyak na ko nun tapos pumasok akong sobrang hinang hina. Di mawala sa isip kong naiwala ko. Dahil sobrang wala akong gana, nilagnat na ako. Huhuhu. Nakakaiyak kasi yun yung unang bigay niya sakin eh. Nakakaiyak kasi iniingatan ko talaga yun ng sobra. Nakakaiyak kasi yun nalang nga pinanghahawakan ko tuwing namimiss ko siya na pwede kong dalhin kahit nasan ako. Huhuhu. Nakakaiyak talaga. OA na sige, pero kasi ang dami talagang memories nung bracelet na yun. Sobrang dami. Ang dami ko ng niluha dahil sa nawala ko yun. Huhu. Motivation ko yun sa lahat ng bagay. :((( Sana makita ko pa. Sana talaga. :((( Please. Ang hirap ng walang yun. Please :(((( Nanghihina parin ako. :(((((

Isa sa mga pinakamahirap na sitwasyon ay yung bigla ka na lang maninibago kasi yung mga bagay na nakasanayan mo, hindi na nangyayari, hindi mo na nagagawa, at hindi mo na nararamdaman.
DB (via escafeism)