Yung pagkagising ko, pangalan niya nasa twitter notification ko. UNEXPECTED. Kasi two months na kami hindi naguusap. Walang pakiramdaman. Walang kahit ano. Hay. Sobrang miss na miss ko na siya talaga. Hindi enough yung words para masabi yung pagkamiss ko. Ngayon lang ako nakamiss ng ganito. Grabe pala. :( Hindi ko alam kung bakit biglang nawala yung communication. Busy siya? Pero sembreak niya. Hindi ko alam. Nakakaiyak. Dati nagkukulitan kami tapos sabi niya ng pabiro one month di niya ko kakamustahin. Tinanong ko kung kaya niya, titiisin daw niya. Pero joke lang daw kasi hindi niya kaya. Pero ngayon, two months na. Akala ko sa biro lang niya kaya. Pero tinotoo nga niya. Higit pa. Bakit siya ganun. Umaasa nalang ba ako. Pero iniiwasan kong isipin na baka wala na nga talaga. Kasi parang ang hirap tanggapin. Huhu. Kahit maraming rason o bagay yung pwede kong isipin na wala na talaga. Nagstick parin ako dun sa konting pagasa na meron parin. Pinanghahawakan ko nalang yung mga sinabi niya sakin dati. Sana… Sana may reason siya kung bakit. Hinahayaan niya ko makafocus sa studies? Parang hindi naman okay yung reason na yun. Eh pano ako makakafocus kung lagi ko rin naman siya naiisip. Huhuhu miss na miss ko na siya. Ang tagal ko na siya hindi nakikita. Kamusta na kaya yun. Hay. Two months na bigla nalang nawala tapos siya parin? Oo, siya parin. Siya lang. :(

Long time no blog. Wala rin naman akong maiblog eh :( 

I’m just waiting for you to notice me.
HAHAHAHA OOOPS

May napapansin talaga ako sa Tourism 1A. Guy syempre hahaha may similarities kasi sila nung taong gusto ko kapag nakatalikod siya. Kaya likod yung tawag ko sakanya. Kapag nakikita namin siya sa lobby o kaya hallway ng CEU tinatawag ako ng mga blockmates ko. Lagi ko siyang nakakasabay sa jeep kapag pauwi. Pero walang pansinan. Hahaha Kanina paalis na yung jeep tapos sumakay pa siya kasama yung kaibigan niya sa pinakadulo. Eh nasa kabilang side ako ng jeep kaya lumipat ako sa side niya para di niya ko makita. Nahihiya kasi ako. Hahaha! Dalawang tao yung nasa gitna naming dalawa kaya tingin ko safe Hahahaha! Pagdating sa kapitolyo, bumaba yung dalawang nasa gitna namin kasama yung kaibigan niya kaya magisa nalang siya at wala ng tao sa gitna namin space nalang!!!! Waaa!!! Gusto ko na bumaba kasi nahihiya talaga ako tapos lumilingon lingon pa siya. Pero hindi ko nalang pinapansin nakikipagusap nalang ako sa kasama ko. Nung nasa tapat na ng robinsons yung jeep. Baba nalang ako eh!!! Bababa nalang!! Ingat na ingat ako bumaba tapos bigla ba naman akong nauntog. HUHUHUHU napakashunga ko talaga. Baba nalang ako nauntog pa ko sa harapan niya. HUUHUHUHU Gusto ko na talaga magpalamon sa lupa. Pulang pula ako sa hiya pero yung kasama ko tinawanan pa ko. Sobrang nakakahiya talaga >””””””< 

PERO OKAY LANG. HINDI KO NAMAN TALAGA CRUSH YUN EH. WALA LANG. NAPANSIN KO LANG SIYA KASI ANG LINIS NIYA LAGI. PLUS EYEGLASSES NIYA. DAGDAG POINTS, PRESENTABLE TINGNAN. HAHAHAHA PERO WALA LANG :) Jc parin kasi eh, forever and always  :( *wow maisingit lang* HAHAHAHHAHA! BYE 

I hate when people say “You don’t need him,” because they are right I don’t need him, but I want him more than anything and that is infinitely worse.

Hindi parin ako okay. Ang bigat sa pakiramdam na naiwala ko yun. Huhuhu ngayon lang talaga ako naging ganito. Bakit sa lahat ng mawawala ko yun pa. Pwede namang ibang gamit ko nalang. Ang alam ko umuwi pa ako nung thursday na suot ko yun. Pero nung friday morning papasok na sana ako kaso hindi ko makita. Nalate na ako’t lahat hindi ko parin makita. Naiyak na ko nun tapos pumasok akong sobrang hinang hina. Di mawala sa isip kong naiwala ko. Dahil sobrang wala akong gana, nilagnat na ako. Huhuhu. Nakakaiyak kasi yun yung unang bigay niya sakin eh. Nakakaiyak kasi iniingatan ko talaga yun ng sobra. Nakakaiyak kasi yun nalang nga pinanghahawakan ko tuwing namimiss ko siya na pwede kong dalhin kahit nasan ako. Huhuhu. Nakakaiyak talaga. OA na sige, pero kasi ang dami talagang memories nung bracelet na yun. Sobrang dami. Ang dami ko ng niluha dahil sa nawala ko yun. Huhu. Motivation ko yun sa lahat ng bagay. :((( Sana makita ko pa. Sana talaga. :((( Please. Ang hirap ng walang yun. Please :(((( Nanghihina parin ako. :(((((

Isa sa mga pinakamahirap na sitwasyon ay yung bigla ka na lang maninibago kasi yung mga bagay na nakasanayan mo, hindi na nangyayari, hindi mo na nagagawa, at hindi mo na nararamdaman.
DB (via escafeism)
I don’t know what I do wrong but it seems like I’m always the second choice for everybody.

Hanggang ngayon, nakakalungkot parin yun nangyari sa tour ng mga tourism students sa Bulsu. Yung nagtour lang sila, tapos wala silang kaalam alam na hanggang dun nalang pala yung buhay nila. Nagtry din ako sa Bulsu eh. Kaya naiisip ko na paano kaya kung napasa ko yun o kaya tinuloy ko yung pagpasok dun tapos  nakasama ako dun. Eh kapag ganun pa naman, pag may nagaya saking itry yung isang bagay madalas tinatry ko nga kahit hindi ko naman sure kung kaya ko. 

Nakakapanghina yung sa isang namatay. Naiwanan niya yung boyfriend niya. Yun talaga laman ng fb timeline ko. Ang hirap siguro nun. Sobrang hirap. Walang kaalam alam na mangyayari yun. Tapos nakapagtext pa sakanya yung girlfriend niya bago mamatay.

Paano kaya kung ako yung nasa lagay nila? May iiyak kaya? Ano kaya reaction nila? Perrrrrrrrooooo.. Wag naman sana. :) Pero kinakabahan narin tuloy ako sa mga tour.